گفتی که منم با تو ولیکن تو نقابی

فریاد کشیدم تو کجایی؟

گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی

هر منزل این راه بیابان هلاک است

هر چشمه سرابیست که بر سینه خاک است

در سایه هر ظن اگر گل به زمین است

نقش تن ماریست که در خواب کمین است

در هر قدمت خاک هر شاخه سر راه

در هر نفس آزاد هر سایه صد باز

گفتم که عطش می کشدم در تب صحرا

گفتی که مجوی آب و عطش باش سراپا

گفتم که نشانم ده اگر چشمه ای آنجاست

گفتی چو شدی تشنه ترین قدر تو دریاست

گفتم که در این راه کو نقطه آغاز؟

گفتی که تویی تو خود پاسخ این راز.